Łaciata kotopoducha

Dzisiaj będzie dosyć krótka i węzłowato, a przynajmniej w mym zamyśle, bo czasu mam mało - w sumie to powinnam się pakować, tylko tak mi się nie chce, że to odwlekam jak mogę i teraz właśnie sobie usiadłam tu zamiast pakowaniem się zająć...

No, ale miało być krótko!

A więc przedstawiam Wam łaciatą kotopoduchę uszytą specjalnie dla Dużej Małej Mi. Pewnie przyszła właścicielka tej poduchy wcale się nie spodziewa, że będzie wyglądała ona właśnie tak, ale ja do dziś również nie wiedziałam co mi z mego szycia wyjdzie. Między sobą ustaliłyśmy, że użyję tego krowiego materiału (który pamiętałam nieco inaczej - myślałam, że ma więcej bieli...), a pierwowzorem miał być kocur uszyty dla mej córry. No i pierwowzorem poniekąd był, tylko sobie trochę pojechałam i ten nowy poduch w sumie w niczym owego pierwowzoru nie przypomina. A w każdym razie ja zbyt wielkiego podobieństwa nie dostrzegam...

Zdjęć dziś mało, bo mnie gonią, ale może później coś dorzucę ;-)

A tu poducha razem z Oleńką i w tle radosna twórczość mojej córki :-)

Więcej rozpisywać się nie będę tylko lecę się zająć tym czym powinnam. Wam pozostawiam do ocenienia jak ten kocur wyszedł (i nie ukrywam, że najbardziej na opinii Mi mi tym razem zależy).

A dla zainteresowanych i niewtajemniczonych - komentarze u mnie już działają i nie powinny robić żadnych figli :-)

Pozdrawiam wszystkich ciepło, dziękuję, że tu zaglądacie i ciepłe słowa po sobie zostawiacie, i leniwego weekendu wszystkim życzę!!!

Kotozagłówek

Tak sobie uświadomiłam, że już dosyć dawno nic sensownego tu nie umieściłam... Sporo się u mnie ostatnio dzieje, tempo życia jakieś szybsze się stało i z tego wszystkiego nawet nie zauważyłam, że tu się niczym nie pochwaliłam w ostatnich dniach.... Ale dzisiaj - korzystając z niedzielnego rozleniwienia porannego moich domowników (którzy śpią jeszcze słodko) - się nieco poprawię :-).

Najchętniej to bym się Wam pochwaliła moimi ostatnimi dokonaniami podwórkowymi, tyle, że dokumentacji zdjęciowej nie mam... Ale w tym tygodniu dokonałam rzeczy wielkiej, bo biegając z córą (a nieraz i w większym składzie) po podwórku, tak zupełnie w między czasie i przy okazji ułożyłam w altance posadzkę kamienną! Do tej pory stała sobie przed domem altanka prosto na ziemi, a od piątku (bo w piątek mą pracę skończyłam) ma piękną kamienną podłogę, a ja dumna z siebie jestem jak paw :-). Nanosiłam się przy tym kamieni nie mało, nakopałam się w ziemi i nabrudziłam, ale teraz aż miło na efekty popatrzeć. I dzieciaki przy tym miały zabawy nie mało, bo mi dzielnie pomagały i wraz ze mną kamienie nosiły i ziemię przekopywały. A teraz mam w planach odnowić samą altankę, bo przydałoby się drewno oczyścić, a potem zabejcować i polakierować ładnie. Ale to już jest grubsza robota i pewnie z miesiąc mi to zajmie...

Natomiast co do mych szyciowych dokonań, to bez wątpienia najbardziej dumna jestem z mojego kotozagłówka. Pomysł na niego miałam już dawno i się jego szkice krzątały po różnych notatnikach, aż w końcu nadszedł dzień, że miałam go zwizualizowanego na tyle, że chciałam zobaczyć jak będzie wyglądał uszyty. I efekt końcowy bardzo miło mnie zaskoczył, bo wyszed

(Część postu mi zjadło...)

I jeszcze Wam pokażę, jak ostatnio moja mała z piłkopufy korzysta - uparła mi się, że będzie na niej spała, co wygląda przeuroczo!

Takiego przeznaczenia tej pufki nie przewidziałam, ale życie (i dzieci) potrafią zaskakiwać :-).

Pozdrawiam wszystkich ciepło i leniwej niedzieli życzę!

Post techniczny

środa 13 lipca 2011

Zechciało mi się całkowitej zmiany wyglądu mego bloga!!!

To i mi się zmienił grrrrrr

Ale po kolei! 

A więc sądzę, że będę potrzebowała pomocy jakichś doświadczonych blogowiczek, bo ewidentnie  z moimi pomysłami sobie nie radzę!

Więc skoro tylko naszła mnie ochota na zmianę wyglądu (bo zaczęły mnie już przygnębiać ciemności u mnie panujące), to zrobiłam sobie projekt do mojego bloga, który mi sie wydał całkiem uroczy, a jego miniaturka wyglada tak:

no i chciałam go załadować i dupa.

Tzn teoretycznie jest załadowany, tylko wszystkich elementów graficznych brak, więc w niczym nie przypomina tego co sobie zaprojektowałam.

A jako, że nie mam czasu ni siły z tym walczyć, i nie umiem znaleźć odpowiedzi na nurtujące mnie pytanie, to się zgłaszam do Was z pomocą - proszę, wyjaśnijcie mi gdzie powinnam umieścić wszystkie grafiki składające się na stronę, bo ja do prawdy nie wiem!!

Za wszelką pomoc dziękuję, pozdrawiam wszystkich serdecznie i oby niebawem nastał u mnie na blogu ład i porządek :-)
.................................................................................................................................................

edit 14.07.2011:

I wyszło na to, że rozwiązanie mi się w nocy w głowie objawiła, a rano, jak jeszcze córcia słodko spała, pobiegłam szybko do kompa i sprawdziłam czy to sobie dobrze wymyśliłam. I okazało się, że całkiem nieźle :-). Trochę musiałam posiedzieć przy kodzie i ręcznie różne rzeczy pozmieniać, ale w sumie prawie się udało. Prawie, bo jeszcze będę musiała rozgryźć co jest nie tak z ikonką przy poście, ale to już niewiele i kiedyś rozgryzę i ten problem :-).


A teraz kolejne pytanie do Was - i jak Wam się podoba? Może być taki wygląd?
Moich oczekiwań tak do końca nie spełnia, ale wychodzę z założenia, że nie wszystko musi być od razu. Na razie się cieszę na tę zmianę, która jest, a później będę mogła sobie popracować nad jego udoskonaleniem :-).


Pozdrawiam wszystkich ciepło, pogodnego dnia życzę (choć zapowiadają deszcze), a ja lecę na podwórko z dzieciakami (bo dziś mam dwójkę pod swymi skrzydłami).

Ola już wybrała...

A więc wszystko miało się odbyć jak na tym zdjęciu (u góry). Ola jako sierotka była już przygotowana, kubas na losy również, Wasze imiona wydrukowane - tylko czekały na pocięcie i...

I wpadłam na stronę Losowe.pl, zabawiłam się w losowanie, co miało być tak z ciekawości i sprawdzenia jak to działa i co wyjdzie, no i czy się pokryje z tym co Oleńka wylosuje. A potem takie jakieś mnie myśli napadły, że skoro losowanie już się odbyło, to może drugiego już nie urządzać? I choć tylko ja jedna o tym wiem i mogłabym się z tym nie zdradzać, to jednak skoro losowanie się odbyło, to jego wynik należy uznać za jedyne słuszne i prawdziwe... Więc kartek już nie cięłam i Ola nie losowała, ale nową właścicielkę już zna :-).

Ale zanim do wyników dojdziemy, to muszę powiedzieć, że dziękuję Wam wszystkim za zabawę!!! Z rewizytą byłam u każdej z Was (tych z blogami oczywiście), choć nie wszędzie pozostawiłam po sobie ślad, bo coś mi ostatnio bloger znów szwankuje - pojawia mi się error za erreorem i często nie mogę dodać komentarza, albo załadować zdjęcia. Bałam się, że przez to nie uda mi się dzisiejszego postu tu umieścić, ale na razie jakoś wychodzi, choć i dziś już kilka razy zobaczyłam magiczną białą stroną z czarnym napisem.

No ale do rzeczy! A więc to co mi stronka wyżej wspomniana wygenerowała wygląda tak:

Liczyłam kilka razy i po mojemu wynika, że Ola pojedzie do...

Dużej Małej Mi :-)

i jest to jedna z tych dziewczyn u której posta nie zostawiłam, więc napiszę tu, że wyglądasz mi na przesympatyczną wredotkę z charrakterem, a ja mam słabość do takich ludzi, bo nie lubię owijania w bawełnę (a Tobie, jak mam wrażenie, jest to raczej obce - zgadłam?) - MOJE GRATULACJE!!!

Pisałam, że pewnie wymyślę coś do niej (tj do Oli), ale przez ten czas niewiele mi wpadło do głowy, aż do momentu kiedy zrobiłam dżemiki. I chętnie się nimi podzieję, jako obowiązkowym słodkim akcentem :-).

Do wyboru jest albo:

który jest dosyć kwaśny, bo zbyt wiele cukru do niego nie dodawałam, albo dżemik którego skład jest jeszcze bardziej zakręcony, bo składający się z: czarnych i czerwonych porzeczek, wiśni, jagód (leśnych i kamczadzkich chyba) oraz malin - jednym słowem z całego dobra jakie pod domem rośnie (zdjęć brak, bo słoiczki czekają aż je nieco upiększę). W tym drugim przypadku cukru już nie żałowałam i jest dużo słodszy (jak dla mnie aż za mocno). 

Tak więc Duża Mała Mi - czekam na Twój adres i wybór dżemiku, a jeśli masz jakieś propozycje co byś jeszcze chciała ode mnie dostać, to pisz, a ja sprawę przemyślę :-).

I na dzisiaj tyle. Jeszcze raz dzięki za zabawę i za Wasze komentarze i miłego dnia życzę!

Pufopiłka czy piłkopufa?

Ech - dawno mnie już tu nie było! Zaległości blogowe mam ogromne, bo ani nic ostatnio nie publikowałam, ani zielonego pojęcia nie mam co tam się u Was wszystkich dzieje. Być może powoli uda mi się to nadrobić, choć czasu na siedzenie przy komputerze nie mam zbyt wiele, więc nie wiem jak to będzie...

W tym czasie w którym mnie tu nie było, odpoczywałam sobie troszkę od domu i córki i męża, bo na chwilkę udało mi się wyjechać i znów poczuć jak młoda panna (choć tęsknić jak zwykle zaczęłam bardzo szybko).

Poza tym dwa tygodnie zajmowałam się wypychaniem pufopiłki dla córci (lub - jak kto woli piłkopufy). Szyjąc piłeczki w zabawie u Uli wpadłam na pomysł, aby zrobić taką ogromną piłkę, na której moja mała mogła by sobie posiedzieć. Samo szycie poszło szybko, bo elementy zszywałam na maszynie, ale wypychanie okazało się męką. Nie bardzo wiedziałam co wsadzić do środka, więc wsadzałam wszystko co mi pod rękę wpadło i było mięciutkie, tyle, że wcześniej cięłam to na drobne kawałeczki. Więc jest tam mój stary szlafrok (duuuużo cięcia), wysłużone ubranka po małej no i dużo, dużo gąbki pociętej w kostkę (jak na zdjęciu powyżej). I wczoraj w końcu udało mi się ją na tyle wypchać, by uznać, że już wystarczy i mogłam ją zszyć i oto piłka jest gotowa :-). A wygląda tak:

I muszę przyznać, że pomysł się okazał rewelacyjny! Córa bawi się nią świetnie - toczy ją, próbuje kopać, rzuca się na nią i się przewala, kładzie się na niej i odpoczywa. Mi i mężowi podoba się na tyle, że też takie chcemy - wczoraj jak te dzieciaki kopaliśmy nią po całym domu ciesząc się jak głupki. A mężu stwierdził, że się na niej nogi świetnie relaksują po pracy, bo położył ją sobie przy fotelu i wyciągnął na niej nogi - ponoć bardzo wygodne rozwiązanie. W ogóle wpadliśmy na pomysł, aby zrobić takich kilka, a do tego japoński stół i jeść sobie na siedząco. Ja tylko stawiam jeden warunek - tym razem mężu tnie gąbeczkę, bo ja już mam tego lekko dosyć. No i kotu też się pufka podoba, bo zrobił sobie z niej legowisko już jakiś czas temu i ciężko go czasem od niej odgonić, więc chyba wypadałoby i dla niego jedną uszyć.

No i może skończę z tym paplaniem na dzisiaj. A oto kilka ujęć pokazujących radość mej córy z nowego "mebelka". Zdjęcia w większości są poruszone, bo mała szalała w takim tempie, że aparat za nią nie nadążał.

A więc toczenie, przewracanie, wywalanie i przeskakiwanie:

I zasłużony odpoczynek:

I to by było tyle na dzisiaj. Pozdrawiam wszystkich ciepło (tak na przekór tego, że w lipcu znowu zaczęliśmy palić w piecu)!!! I dzięki za Wasze odwiedziny pomimo tego, że zniknęłam :-).

Janioł Jagusi czyli cud narodzin

A więc dzisiejszy post (który to miał być wczorajszy) znowu będzie pełen radości i szczęścia, bo tyle cudownych rzeczy się wkoło mnie dzieje (choć nieraz setki kilometrów stąd), że nie sposób by było się nie cieszyć! W sumie to siedzę z buzią już niemal obolałą od uśmiechu - takiego szczerego, głębokiego, bijącego gdzieś ze środeczka mnie, który się ze mnie aż wylewa na zewnątrz :-).

A więc do rzeczy - po pierwsze i najważniejsze - Jagusia (ta od jamniczka) - wreszcie ujrzała nasz świat, a my możemy zobaczyć Ją :-). Urodziła się we czwartek wieczorem i od tego czasu uśmiech mi z buzi nie schodzi. Moje wrażenia w związku z tym faktem są tak niesamowite i silne!!! Jestem z dziewczyn (i jednego mężczyzny) dumna jak paw, jakby to moje dziecię było! I chodzę szczęśliwa i chcę się wszystkim chwalić, że oto moja ukochana przyjaciółka jest Mamusią, a jej ukochany Tatusiem, a ich rodzinka jest wreszcie w komplecie i wszyscy mogą się przytulić :-). Kochani - gratuluję Wam przeogromnie!!!

I niby dzieci rodzą się codziennie i nic w tym nadzwyczajnego nie ma, jednak dla mnie to jest cud ogromny, którego pojąć i ogarnąć swym rozumkiem wciąż nie mogę. No bo jak to jest, że tak niemal z niczego powstaje nowe życie - nowy Człowiek? Dla mnie to jest coś niesamowicie niesamowitego! A jeszcze cieszy tym bardziej, gdy ten cud się rodzi z prawdziwej miłości - to już jest cud podwójny!!!

No a ja, z całej tej radości, bez namysłu (ale nie bez pewnych problemów) wzięłam się za robotę nad Janiołkiem powitalnym dla nowego Człowieczka i tak oto powstała ona:

I takie oto ujęcie ukazujące nieco jej tajemnice spod sukienki:

No i skrzydełka z guziczkiem i serduszkami (tak - wiem, że mało co widać):

Wyszło prościutka i skromna, ale mam nadzieję, że będzie milutką pamiątką tego cudu narodzin, no i że będzie dzielnie się opiekowała Jagusią :-).

Po drugie (i najważniejsze) - kolejna cudowna i bardzo bliska memu sercu para (ta z kolei od anielicy Gabrysi) spodziewa się dziecka :-). O tym dowiedziałam się przedwczoraj i znów skoczyłam pod sufit z radości! Bo oto i kolejny cud się stał - cud poczęcia! Ja wiem, że to może brzmieć jakoś dziwnie gdy tak o tych cudach piszę, ale w tych tematach jakoś wciąż zachowuję dziecinną naiwność i infantylność, i nie potrafię się przestać tym wszystkim zachwycać... I Wam kochani również ogromniaście gratuluję!!! I już kombinuję jaką by tu Wam niespodziankę wyczarować...

A po trzecie (i przeurocze) - nasza kwoka od jakiegoś już czasu wysiaduje jajka i wczoraj wykluł się pierwszy pisklaczek - prześliczny, malusi, żółciutki, no uroczy!!! - a ja znów się zachwycam! Dziś jest już ich dziewięć i wszyscy cieszymy się nimi ogromnie!

Uff - to byłby koniec! Dla tych co dotrwali aż dotąd - szczere gratulacje i wielkie dzięki, że się Wam chciało to czytać!
No i wielce radosne pozdrowienia do wszystkich ślę!!!

Na okrągło

Dziś miałam w planach długaśny i wielce radosny post, bo wiele pięknych rzeczy się ostatnio dzieje, ale póki co się z tym wstrzymam, bo do słów miały być obrazy, a że światło dziś nie sprzyja, to zdjęć nie robiłam i odkładam sprawę do jutra. Oby tylko pogoda się poprawiła, tak abym nie musiała tego przekładać jeszcze bardziej!

A zamiast tego co być miało, dziś pochwalę się piłeczką, która to została już ukończona. Szyłam ją pod kontem mojej córy, więc musiały się pojawić guziczki - no i są. Generalnie są to dwa bordowe kwiatki (i znów ten materiał w kropeczki!), a między nimi jasnożółta obręcz. W sumie fajna wyszła, tylko ciężko ją całą wzrokiem (i okiem aparatu) objąć. A to moje próby jej objęcia:

Córcią już radośnie tę piłkę za guziki szarpie, aż miło na to popatrzeć :-)

No i miałam jeszcze wrzucić zdjątko bocianie, bo maleństwa tak szybko rosną, że nadążyć za nimi nie można! Obecnie są już takie duże:

I widać już im czarne piórka na skrzydełkach :-) (tzn, że się już aż tak z gniazda wychylają).

No i tyle - dziś się nie rozpisuję, bo myślę, że jutro się wygadam ;-).

Pozdrawiam ciepło, miłego wypoczynku życzę i dzięki, że tu zaglądacie :-)

Patrycja

Dziś (tak dla odmiany) będzie krótko i węzłowato, bo się nieco przy kompie zasiedziałam przeglądając Wasze blogi i dobrze by było gdybym jak najszybciej stąd zniknęła.

A więc chciałam Wam zaprezentować Patrycję - kolejną anielicę. Jaka jest Patrycja każdy może zobaczyć poniżej, więc rozpisywać się tu nie ma o czym  ;-). A więc tadam oto i ona:

A poza tym szyję kolejną piłkę - jakoś mi się to spodobało, a jeszcze jak widzę jak córka się tą pierwszą fajnie bawi i jak bardzo się nią cieszy, to aż chce się uszyć kolejną! No i maluję korytarz - jest w takim stanie, że sam się tego domaga, a na mężowską pomoc w tym temacie jakoś liczyć nie mogę... No i córka, mąż, kwiatki, pomidorki, poziomki, kot, psy itd itp... Jednym słowem codzienność!

I co? I tyle chyba... Dziękuję, że zaglądacie i komentujecie :-). 

I zapraszam chętnych do zabawy ze słodkościami!

I pozdrawiam wszystkich cieplutko!!!

Ola chce się oddać...

Uwaga - to jest strasznie długi post - tylko dla wytrwałych!!!

Humor mi coś bardzo dzisiaj dopisuje, a powodów do tego mam kilka. 

Po pierwsze dostałam cudownego maila, którego fragment brzmi tak: 

Bardzo dziękuję za Janioła w Rózach przynoszącemu radość memu skołatanemu ramionu. To oficjalnie byłoby na tyle :)

A jest on/na zajebiście, przecudownie, niewyobrażalnie, cudownie, kolorowo, sympatycznie i życzliwie piękny. I za to właśnie Kisiu dziękuję :).

(Kisia, to pieszczotliwie ja - rzecz jasna)

I niech ktoś mi powie, że po takich słowach człowiekowi skrzydła nie rosną? Cudowne to ogromnie i aż chce się pracować dalej i więcej i lepiej!!

Po drugie - jakoś tak mi cudownie i dobrze po prostu :-). Uwielbiam takie czyste i niczym nie zakłócone uczucie spokoju i miłości (to się chyba nawet szczęściem nazywa...), które przychodzi nie wiadomo skąd i sobie jest!!

No i po wtóre, to gdy zajrzałam tu wczoraj, to mym oczom ukazał się taki oto widok:

I chodzi zwłaszcza o te cyferki, które się ułożyły w słodką liczbę 1000.Dziś jak widzę ta liczbo znowu urosła, co bardzo mnie cieszy, bo jest to dla mnie oznaką, że zaglądacie tutaj coraz częściej i liczniej i chętniej - więc jak mogłabym się nie cieszyć???

No i właśnie w związku z tym wszystkim Oleńka (czyli dzisiejsza bohaterka) bardzo chce się oddać... w dobre ręce  i tym samym sprawić radość komuś z Was, bo tym moim szczęściem chciałabym się z Wami podzielić  :-). Czyli jednym słowem - tadam tadam - organizuję moje pierwsze
CUKIERASY.

A do wygrania będzie (jak można wywnioskować z tego co wyżej napisane) moje najnowsze szyjątko - czyli Oleńka właśnie. Owa dama tak oto się prezentuje ze stron różnych:

Wcale nie wątpię w to, że w między czasie coś do niej dorzucę, aby nie powędrowała w świat taka samiusieńka. Tyle, że jeszcze nie wiem co to będzie. Ale jak już coś wymyślę, to na pewno poinformuję Was o tym :-).

A więc jeśli ktoś jest chętny do zabawy, to oto są jej zasady:
1. Udział w losowaniu może wziąć każdy - wystarczy chęć przygarnięcia Oleńki.
2. Ową chęć wyraź zastawiając pod postem swój komentarz.
3. Jeśli posiadasz bloga, to koniecznie umieść na swoim blogu zdjęcie (te co powyżej, lub z góry mojego paska bocznego) z aktywnym linkiem do tego posta.
4. Czekaj cierpliwie na losowanie, które się odbędzie 10. lipca (zapisy do 9. lipca do 23:59).
...............................................
I (zmieniając temat) jak widać na zdjęciach powyżej, to poza Oleńką w ostatnim czasie uszyłam też piłkę. Sposób jej wykonania znalazłam u Uli i bardzo zechciało mi się sprawdzić jak to się szyje - no po prostu nie mogłam się powstrzymać! Piłka do wygrania niestety nie będzie, bo już ją zdążyła przejąć moje córka, a jej radości odbierać nie będę. Niemniej piłkę swą zgłaszam do zabawy u Uli. A Wam proponuję zajrzeć tam i sprawdzić - może zechcecie same sobie jakąś piłeczkę uszyć? Link do zabawy u mnie gdzieś po prawej.

Starałam się pisać krótko i węzłowato, a i tak się wszystko rozciągnęło do nieprzyzwoitości! Ale teraz już kończę, pozdrawiam wszystkich cieplutko, dziękuję za odwiedziny i komentarze, no i zapraszam do wspólnej zabawy!!!

Natalka

Coś Dziadkowie chyba się za swoją wnuczką stęsknili, bo dziś prawie cały dzień z nią siedzą, co mnie bardzo cieszy, bo dzięki temu mogłam sobie spokojnie popracować. I efekty tej pracy są już namacalne, bo powstała Natalka. Pomysł na nia miałam już od dość dawna, więc wystarczyło go tylko zrealizować, za wiele się nad szczegółami nie zastanawiając.

I tak oto Natalka ma na sobie letnią sukieneczkę w duże kwiaty, skórzane sandałki z różyczkami i guziczkami, jasnobłękitne skrzydełka i kwiatuszek we włosach. A wszystko w trzech kolorach - czarnym, turkusowym i białym.

W sumie, to gdyby nie wizyta u Babci, to nawet nie miałabym jej jak zrobić, bo to u niej będąc kupiłam włóczkę na włosy anielicy i te wszystkie różyczki. A do tego tasiemki i koronki i nitki... U nas niestety takiej możliwości nie mam, by kupować różne wspaniałości, bo pasmanterii brak (sklepu z materiałami z resztą też). Najbliższe sklepy z przydasiami mam w odległości ponad pół godziny drogi i aby się do nich wybrać, to mam większość dnia w plecy. Już nie mówiąc, że w tych najbliższych pasmanteriach wybór jest raczej ograniczony, bo się mieszczą w niewielkich miastach. Co prawda pozostają mi jeszcze zakupy przez internet, ale nie ma to jak wszystkiego dotknąć, pomacać i w palcach poobracać. Więc się cieszę ogromnie, że będąc w mieście odwiedziłam kilka sklepów i poczyniłam jakieś tam zakupy (z wypiekami na policzkach - rzecz jasna i z silnym postanowieniem, by zbyt mocno nie szaleć, co się udało tak troszkę).

No, ale mniejsza o większą. Oto i Natalka w całej swej okazałości:

Dużo tych zdjęć, ale znowu mam problem z wyborem, bo chciałabym ją pokazać z każdej strony... Może kiedyś jeszcze się nauczę sztuki wyboru i nie będę tak zasypywać zdjęciami... Może...

No a teraz marzy mi się anieliczka w szarościach, ale nie wiem, czy uda mi się znaleźć na nią odpowiednie materiały w swoich zasobach... Ale może? Muszę poszperać troszkę...

No to kończę i pozdrawiam wszystkich cieplutko i odrobiny orzeźwienia i wiaterku życzę!!!